Patronem szkoły są Bohaterowie walk o Narwik

Miasto i pobliskie tereny były miejscem walk prowadzonych przez wojska angielsko-francuskie z wojskami niemieckimi od 9 kwietnia do 8 czerwca 1940. 9 kwietnia w rejonie Narwiku wylądował niemiecki 139. pułk strzelców górskich pod dowództwem generała E. Dietla. Niemcy zajęli miasto i port nie napotykając żadnego oporu. 10 kwietnia eskadra okrętów brytyjskich zaatakowała okręty niemieckie wchodzące w skład floty inwazyjnej niszcząc 2 niemieckie niszczyciele i 7 statków transportowych przy stracie 2 własnych okrętów. Do ponownej bitwy morskiej doszło 13 kwietnia, w jej wyniku zatopionych zostało 8 niemieckich niszczycieli.

Od 21 kwietnia do 12 maja służbę patrolową w rejonie Narwiku prowadziły polskie niszczyciele: Burza, Błyskawica i Grom (Grom zatonął 4 maja trafiony bombą lotniczą). Od 15 kwietnia w okolice Narwiku zaczęły przybywać oddziały angielsko-francuskiego korpusu ekspedycyjnego. Wchodząca w skład korpusu polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich dowodzona przez generała Z. Szyszko-Bohusza wylądowała 8 maja na wyspie Hinnoy. 27-28 maja żołnierze polscy wzięli udział w natarciu na Narwik, zdobywając miejscowości Ankenes i Beisfjord. Miasto Narwik zdobyła francuska Legia Cudzoziemska wraz z batalionem norweskim. W związku z sytuacją na froncie francusko-niemieckim siły brytyjsko-francusko-polskie opuściły Narwik 8 czerwca. W następnym dniu do miasta weszły ponownie oddziały generała Dietla. 

Brygada Strzelców Podhalańskich, utworzona we Francji na początku 1940. Liczyła 5 tys. żołnierzy. Dowódcą był generał Z. Szyszko-Bohusz. Wzięła udział w bitwie o Narwik w Norwegii (1940). Następnie walczyła w kampanii francusko-niemieckiej na terenie Bretanii. Rozbita, część żołnierzy przedostała się do Wielkiej Brytanii, Egiptu, inni znaleźli się we francuskim ruchu oporu. 

Szyszko-Bohusz Zygmunt, właściwie Bohusz-Szyszko Zygmunt (1893-1982), polski generał. W latach 1914-1916 w armii rosyjskiej, następnie do 1918 w II Brygadzie Legionów Polskich. Po zakończeniu I wojny światowej w Wojsku Polskim, m.in. dowódca pułku. Od 1933 zastępca dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza.We wrześniu 1939 dowodził 16 Dywizją Piechoty w składzie armii Pomorze, która brała udział w bitwach pod Grudziądzem (1-3 września) i nad Bzurą (11-18 września). Po klęsce wrześniowej przebywał we Francji, gdzie zorganizował Samodzielną Brygadę Strzelców Podhalańskich, którą dowodził w bitwie pod Narwikiem i w ostatniej fazie kampanii francuskiej w 1940. W sierpniu 1941 jako szef polskiej misji wojskowej przygotował i podpisał polsko-radzieckie porozumienie wojskowe w Moskwie. Następnie szef sztabu Armii Polskiej w ZSRR, po jej ewakuacji na Bliski Wschód dowódca 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Od 1944 zastępca dowódcy 2 Korpusu Polskiego, brał udział w kampanii włoskiej. Uczestnik walk pod Monte Cassino i Ankoną. W bitwie o Bolonię dowodził całością wojsk 2 Korpusu. Po wojnie działacz emigracyjny w Wielkiej Brytanii. W 1997 jego prochy zostały sprowadzone do Polski i pochowane na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.